Familie van Pinxteren - en vele anderen...

<p><strong>Agilulf</strong> (? &ndash; <a title="616" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/616">616</a>) was de opvolger van <a class="mw-redirect" title="Authari van de Longobarden" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Authari_van_de_Longobarden">Authari</a> als koning van de <a title="Longobarden" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Longobarden">Longobarden</a> in <a title="Itali&euml;" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Itali%C3%AB">Itali&euml;</a>. Toen Authari stierf in <a title="590" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/590">590</a> nam zijn weduwe <a title="Theodelinde" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Theodelinde">Theodelinde</a> het initiatief tot het kiezen van een opvolger. Dat werd Agilulf, die de <a class="new" title="Hertogdom Th&uuml;ringen (de pagina bestaat niet)" href="http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Hertogdom_Th%C3%BCringen&amp;action=edit&amp;redlink=1">Th&uuml;ringse</a> hertog van <a title="Turijn (stad)" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Turijn_(stad)">Turijn</a> was. Tevens sloten Theodelinde en hij een huwelijk. In <a title="591" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/591">591</a> werd Agilulf formeel koning van de Longobarden.</p> <p>Dat was bepaald tegen het zere been van de Langobardische hertogen die na de politiek van Authari een nieuwe inperking van hun macht vreesden. Zo werd het de eerste taak van Agilulf om de opstandige hertogen te onderdrukken. Dat deed hij genadeloos. Er vond een aantal executies plaats en Agilulf werd het mogelijk het <a title="Longobardische Rijk" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Longobardische_Rijk">Longobardische Rijk</a> opnieuw in te richten. De autonomie van de hertogen werd opgeheven en Agilulf stelde aan hem loyale hertogen aan als een nieuwe type bestuurders van districten die hem onderdanig waren.</p> <p>Dat was de eerste aanzet tot een periode van stabiliteit. Het rijk van de Longobarden werd in het noorden versterkt en kon zich zelfs uitbreiden naar het zuiden. Agilulf sloot een vredesverdrag met de <a class="mw-redirect" title="Avaren (Europees volk)" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Avaren_(Europees_volk)">Avaren</a> en de <a title="Franken (volk)" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Franken_(volk)">Franken</a> &ndash; waarbij hij de laatsten trouwens beloofde als vazalstaat te dienen wat <a title="Karel de Grote" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Karel_de_Grote">Karel de Grote</a> later een alibi gaf om het Longobardische Rijk in te lijven.</p> <p><div class="thumb tright">oad.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Agilulf%27s_Italy.gif/220px-Agilulf%27s_Italy.gif" alt="" width="220" height="283" /></a>nal" title="Vergroten" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:Agilulf%27s_Italy.gif"><img src="http://bits.wikimedia.org/static-1.22wmf8/skins/common/images/magnify-clip.png" alt="" width="15" height="11" /></a></div>tp://nl.wikipedia.org/wiki/Religie">godsdienst</a>. Waarschijnlijk onder invloed of druk van Theodelinda ging Agilulf en daarmee het Longobardische Rijk uiteindelijk over van het <a title="Arianisme" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Arianisme">arianisme</a> naar het <a title="Rooms-katholieke Kerk" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Rooms-katholieke_Kerk">katholieke geloof</a>. Gevluchte bisschoppen mochten daarop terugkeren en geconfisqueerd kerkelijke eigendom werd weer teruggegeven. Hun enige zoon <a title="Adoald" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Adoald">Adoald</a> werd in <a title="603" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/603">603</a> katholiek gedoopt en in <a title="613" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/613">613</a> schonken zij land aan <a title="Columbanus" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Columbanus">Columbanus</a> om de <a title="Abdij van Bobbio" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Abdij_van_Bobbio">abdij van Bobbio</a> te stichten.</p> <p>Op het gebied van de buitenlandse politiek had Agilulf nog te maken met het Byzantijnse Rijk dat nog steeds zijn zinnen had gezet op de herovering van Itali&euml;. Hoewel het in <a title="598" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/598">598</a> tot vrede kwam tussen Byzantium en de Longobarden ontstond er opnieuw strijd toen de nieuwe keizer <a class="new" title="Gallicinus (de pagina bestaat niet)" href="http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Gallicinus&amp;action=edit&amp;redlink=1">Gallicinus</a> Itali&euml; binnenviel en <a title="Parma (stad)" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Parma_(stad)">Parma</a> veroverde. Ook slaagde hij erin de dochter uit Agilulfs eerste huwelijk te gijzelen. De Langobardische koning reageerde krachtig. Hij heroverde <a title="Padua (stad)" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Padua_(stad)">Padua</a> en verwoestte <a title="Istri&euml; (schiereiland)" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Istri%C3%AB_(schiereiland)">Istri&euml;</a>. Vervolgens werden <a title="Cremona (stad)" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Cremona_(stad)">Cremona</a> en <a title="Mantua (stad)" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Mantua_(stad)">Mantua</a> ingenomen. Aan de Byzantijnen werd het zo duidelijk dat ze de oorspronkelijke grenzen van het Romeinse Rijk nooit meer zouden herstellen. Er kwam een wapenstilstand tussen de twee volken. Agilulf bevond zich op dat moment op het toppunt van zijn macht.</p> <p>In <a title="604" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/604">604</a> liet Agilulf zijn zoon Adoald die toen drie jaar oud was installeren als mede-koning. Om diens macht te versterken werd hij tevens verloofd met de dochter van de Frankische koning <a title="Theudebert II" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Theudebert_II">Theudebert II</a>. Toen Agilulf stierf in <a title="616" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/616">616</a> was Itali&euml; praktisch geheel veroverd.</p> <p>Hoewel de Longobarden van oorsprong een <a title="Germanen" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Germanen">Germaanse</a> stam waren die vooral hun politieke structuur opdrongen aan de Romeinse bevolking was de invloed omgekeerd ook zichtbaar. Dit bleek eerder al uit het aanvaarden van het katholieke geloof, maar wordt ook ge&iuml;llustreerd door een gedenkplaat van Agilulf: de plaat is het eerste voorbeeld van toepassing van technieken van Romeinse figuratieve opvattingen in Germaanse kunst.</p>